Midazolam

Midazolam, dat gegeven kan worden als mensen stervende zijn. Zij was echter niet stervende, maar had alleen moeite met persoonlijke verzorging. Zodoende werd zij rustig gehouden met behulp van Midazolam. Je moet je voorstellen dat iemand dan vier uur niet aanspreekbaar en de vier uur daarna amper bij kennis is. Je ontneemt een mens alle contact. Alle contact met de ander. Maar de mens eet en drinkt dan ook vrijwel niet dit wordt niet opgemerkt óf normaal gevonden. Voor je het weet wordt de volgende dosis alweer toegediend, vaak zonder enige noodzaak of aanleiding. Men vind dit normaal in een verpleeghuis

Midazolam is in meerdere vormen toe te dienen: tabletvorm, neusspray, vloeibaar (ter injectering of in het eten). Midazolam kan gegeven worden als mensen stervende zijn. Met Midazolam kan je niet zomaar stoppen. Het werd onder andere gebruikt in de Coronatijd en het wordt in o.a. de Verenigde Staten gebruikt bij ter dood veroordeelden. Via internet kunt u lezen hoe dit middel daar geregeld schokkende reacties gaf.

Mijn moeder was niet stervende, zij had moeite met persoonlijke verzorging. Dit ten gevolge van ernstig trauma in haar kindertijd. Dit gaf problemen die men niet anders wilde oplossen dan met medicatie. Zodoende werd mijn moeder rustig gehouden met behulp van Midazolam. De hoeveelheid die zij kreeg toegediend was buiten proportioneel.
Zij was vier uur buiten kennis; dus slapende. De vier uur daarna leek zij “bij”, maar was dit niet. Wat zichtbaar was: als je een vraag stelde kwam er een glimlach of een korte ja/nee. Meestal was het onsamenhangend wat zij dan zei. In een verpleeghuis vindt niemand dat raar, want er wonen immers mensen met dementie. Echter het wás wel raar. Het was wél niet-kloppend. Want mijn moeder sprak niet onsamenhangend. In die tweede vier uur kan je bijvoorbeeld eten/drinken voor iemand neer zetten en hem/haar erop attenderen, maar dit dringt niet door. Zó werkt die medicatie. Het gevolg is: bewoner eet of drinkt nauwelijks of zelfs niet. En dan ben je (minstens) acht uur verder.

Ook zichtbaar/merkbaar: je lijkt contact te hebben; oogcontact, een moment verbaal contact –net genoeg om te vragen of de bewoner thee of koffie wil, bijvoorbeeld; en hoe het met hem of haar gaat-  en dan vallen de ogen weer dicht en het hoofd weer naar beneden.
Weg is de aanwezigheid weer. Dat is géén dementie! Het lijkt of iemand in slaap is of in slaap valt.

Op het moment dat de volgende dosis toegediend wordt, gaat dit proces door. Stel dat dit “maar” eens per 24 uur plaatsvindt, dan dient er besef te zijn dat deze mens sociaal contact ontnomen wordt. En dient beseft te worden dat deze mens te weinig eten en drinken binnenkrijgt. Dat zijn basiselementen in het leven.

Daarnaast viel mij op dat de ademhaling wezenlijk anders was. Er was geen gelijkmatige ademhaling, het werd meer een zuchten. De tussenpozen tussen het inademen en uitademen werden langer.

Als er íets basaal is, is het wel de ademhaling. Midazolam beïnvloedt de ademhaling, het ademhalingsritme. En dat zal niet terug te vinden zijn in de bijsluiter; u zal er niet over geïnformeerd worden als Midazolam gegeven wordt als kalmeringsmiddel, bij onrust of als het gebracht wordt als een onschuldig middel.
Er zal verteld worden dat Midazolam heel vaak gegeven wordt, het is heel gebruikelijk.

U mag zich af te vragen of u dít middel wilt geven aan uw dierbare of aan degene voor wie u zorgt – want vermoedelijk zijn er vele uitstekende verzorgenden & verpleegkundigen die deze basale beïnvloeding niet hebben opgemerkt; deze kant van de werking is niet opgevallen/is onvoldoende in een opleiding belicht.

Een aanvullend voorbeeld: mijn moeder kon lopen, zelfstandig. Zonder rollator. In haar eigen huis liep ze ook de trap op en af. Ze kon ook traplopen in het verpleeghuis, moet je alleen wat geduld hebben. De hoeveelheid Midazolam was dermate dat zij in een rolstoel gezet werd en haar voeten op het plankje gezet werden omdat ze dit zelf niet kon.
Er is dan m.b.v. medicatie een “willoze pop” gecreëerd. Mijn moeder was iemand die wilde wandelen. Zij wilde niet in een rolstoel! Maar deze levendigheid, levenswil en autonomie werd haar ontnomen. De hoeveelheid Midazolam die zij kreeg toegediend was buitenproportioneel.

Het is dus ongelooflijk belangrijk -en kennelijk gebeurt dit weinig/niet- om als naaste en als professional goed te kijken wat er gebeurt. Wat zie je aan gedrag?  en waar komt dat gedrag uit voort? Dan moet je breder kijken dan alles automatisch op “dementie” gooien.
Tenzij je je schouders ophaalt en het jou niet (meer) kan schelen wat de levenskwaliteit is van een ander.  Of: tenzij je als professional je niet (meer) afvraagt wat déze mens wel en niet wil, wat voor deze patiënt of cliënt van belang is.

Of in meer ernstige vorm: er niet meer stil wordt gestaan bij ethische zaken, omdat sterven in de werkomgeving dagelijks/wekelijks aan de orde is. Bijvoorbeeld omdat ziekte –zoals dementie- vooral als afbraak wordt beschouwd en het leven als “zinloos” of verminderd zinvol. Het vertrouwen van de naasten en van de stervende mens wordt dan aan de oppervlakte wel beseft, maar niet in diepere zin.  Het unieke van elk mens, levend én stervende wordt langzaam uitgewist, uitgedoofd.   

Waarom ben ik zo kritisch op het gebruik van Midazolam? Omdat bovenstaande wáár is en omdat deze beïnvloeding op iemands leven buitenproportioneel is. Deze wijze van werken, deze mate van beïnvloeding wordt kennelijk nog niet kritisch bekeken. Dat er geen “Kamervragen” over gesteld zijn, oké, maar elke instelling zou hier ethisch over moeten nadenken en reflecteren op deze indringende mate van beïnvloeding op iemands leven.
U mag zich realiseren dat Midazolam ook wordt toegediend aan ouderen als zij bijvoorbeeld onrustig zijn bij een gebroken heup. Onrust kan ook opgevangen worden door naast iemand te gaan zitten, door een zachte stem, een vriendelijke aanraking, zachte muziek waar iemand van houdt. Kortom: door nabijheid. Als dat in het kader van werkdruk niet mogelijk is; creëer dan nabijheid d.m.v. familie, vrienden of een vrijwilliger.